Pijltjes gooien is booming business geworden
Gold het nog niet zo lang geleden voornamelijk als cafésport, tegenwoordig is darts verworden tot een razend populair volksvermaak en kijkcijferkanon. Vanuit het Verenigd Koninkrijk veroverde darts eerst Europa en vervolgens de rest van de wereld. Op voetbal na trekt de sport de meeste tv-kijkers tijdens de talloze internationale toernooien en kampioenschappen. Inmiddels leggen tv-stations tientallen miljoenen euro’s neer voor de exclusieve uitzendrechten.
Lucía Caballero verklaart in The Conversation de wereldwijde opmars van darts uit de commerciële aanpak en het ‘tailormade’ tv-format: ‘Net als bij Formule 1 en kickboksen opereert de Professional Darts Corporation (PDC) als een private onderneming, zonder de bureaucratie en de conflicterende belangen van lidbonden bij traditionele sporten.’ Daarnaast wijst ze op de ‘extreme live ervaring van de wedstrijden’. Bovendien duren de matches twintig tot dertig minuten en is het een van de weinige sporten waarin mannen en vrouwen tegen elkaar uitkomen.
Het is een van de weinige sporten waarin mannen en vrouwen tegen elkaar uitkomen
Voor Financial Times schrijft Rosanna Dodds een flink deel van het darts-succes toe aan Barry Hearn, twintig jaar lang voorzitter van de PDC. ‘Die was in staat ijs aan ijsberen te verkopen.’ Hearn ontdekte ‘een pot met goud waar anderen alleen dikke kerels pijltjes zagen gooien’. Het eerste wat hij volgens Dodds deed was het veranderen van de beleving van darts: ‘Verhalen creëren, de deelnemers een bijnaam geven en benadrukken dat het om “heel gewone mensen” gaat.’
Marine Dumeurger bezocht voor Le Monde verschillende dartstoernooien in Frankrijk, waar 18,5 miljoen mensen voor de tv zaten tijdens het laatste PDC-kampioenschap. Ze ontdekte dat het een laagdrempelige familiesport is geworden: ‘De sport staat open voor iedereen. Je speelt het in een grappige sfeer en je hoeft echt geen geweldige atleet te zijn. Het is een activiteit om tegelijkertijd iets anders te doen: een gesprek voeren en een glaasje drinken.’ In Süddeutsche Zeitung stelt Korbinian Eisenberger dat een groot darts-toernooi ‘een mengeling van gemeenschappelijk geluk en extase uitstraalt. Alsof de zaal een reusachtige vredespijp heeft ingeademd.’ Of darten wel of niet voldoet aan sportieve criteria van fysieke training: ‘Het vervult tegenwoordig de belangrijkste functie van sport, beter dan welke andere discipline ook: die van integratie.’
Al honderd jaar strijden dove atleten tijdens de Deaflympics, maar weinigen die het zien, of weten
Iedereen kent de Olympische Spelen. De Paralympische hoogstwaarschijnlijk ook. Maar de Deaflympics? Daar hoor je een stuk minder over. En dat terwijl de Spelen voor dove en slechthorende sporters van 15 tot 26 november haar honderdjarig bestaan viert in Tokio, zo melden verschillende internationale media.
Volgens The Guardian doen er aan de vijfentwintigste editie ruim drieduizend atleten uit meer dan tachtig landen mee, verspreid over eenentwintig sporten. Het grootste verschil met die andere Spelen: tijdens de wedstrijden worden auditieve signalen volledig vervangen door visuele alternatieven. ‘Startschoten in atletiek maken plaats voor flitsende lichten, scheidsrechters gebruiken vlaggen in plaats van fluitjes’, schrijft de BBC.
De Deaflympics zijn in alles een serieus sporttoernooi, met eigen kwalificatie-eisen, wereldrecords en dopingcontroles. Toch meldt bijvoorbeeld Asia News Network dat uit verschillende enquêtes ‘bleek dat meer dan 80 procent van de mensen in Tokio én in de rest van Japan niet bekend was met de Deaflympics’, terwijl ‘meer dan 90 procent van de respondenten op de hoogte waren van de Paralympische Spelen’.
Ook de dove en slechthorende sporters zelf lijken minder serieus genomen te worden. Zo schreef The Guardian onlangs over atleten die hun eigen wedstrijden filmden, simpelweg omdat er geen tv-uitzending is. Ook zou er een ‘beschamend gebrek aan overheidssteun’ zijn voor het Britse team; de dove atleten zouden in tegenstelling tot de Olympische en Paralympische atleten geen geld ontvangen.
De Deaflympics zijn ook zeker niet nieuw. De eerste editie werd in 1924 gehouden in Parijs, dus nog ruim vóór de Paralympische Spelen, die pas in 1960 begonnen, zo meldt onder meer Le Figaro. Aan die Spelen mogen dove en slechthorende niet meedoen, omdat ze ‘niet vallen onder een van de categorieën die voor “para’s” zijn aangewezen, namelijk: slechtzienden, mensen met een verstandelijke of psychische beperking en mensen met een lichamelijke beperking’, aldus de Franse krant.
Gelukkig voor hen bestaan de Deaflympics. Om daar aan mee te mogen doen, moeten atleten, zo meldt BBC, ‘minimaal 55 decibel gehoorverlies hebben in hun beste oor’. Ook zijn ‘hoortoestellen en cochleaire implantaten tijdens de wedstrijden verboden’, om zo een eerlijke competitie te garanderen.
