For mange av oss var det å vere ung ei herleg tid. Då Knut Hamsun skulle skrive avslutninga på nobelpristalen, var det vitaliteten til dei unge han tenkte på. Før Store-Knut heva, og tømde, glaset i Stockholm 10. desember 1920, sa han: «… jeg mangler det viktigste, det eneste, jeg mangler ungdom.»
