Vertederende roadtrip naar levenseinde
Ongekunsteld evenwicht tussen humor en drama
Pauline Conradsson van Le Parisien was getuige van de langdurige staande ovatie na de wereldpremière op het komediefestival van Alpe d’Huez. Ze noemt het een ‘hartstochtelijk gemaakte film, die het publiek laat lachen en tegelijkertijd omverblaast’. Le Bleu du Miroir vindt de film ‘conventioneel in de dynamiek tussen de personages, met verplichte passages van conflicten en pogingen tot verzoening’. Volgens de criticus worstelt de maker met ‘het vermijden van clichés en aarzelt ze tussen momenten van zachtheid en spanning. Zo blijft het gevoel hangen dat het vooral draait om het behoud van de feelgood-dimensie. Maar dat wordt gecompenseerd door de oprechte toon, de kwaliteit van de acteerprestaties en de dialogen.’
‘Telkens is er het talent om de subplots in het verhaal op de juiste manier af te sluiten’
Ook Olivier Delcroix vindt de dialogen in ‘deze speelfilm vol delicatessen’ volledig kloppen, schrijft hij in Le Figaro. Verder is hij vooral onder de indruk van de wijze waarop Baroux haar hoofdpersonen heeft uitgediept: ‘Hun alchemie functioneert prima. Ieder personage is even briljant vanuit het eigen misverstand. Het gebrek aan communicatie vormt de sleutel voor dit onevenwichtige viertal.’ Thierry Chèze van Première noemt het ‘gedurfd’ om het thema euthanasie vanuit de invalshoek van een komedie aan te kaarten. ‘De balans tussen lachen en huilen doet nergens kunstmatig of geforceerd aan. Telkens is er het talent om de subplots in het verhaal op de juiste manier af te sluiten.’
On ira van Enya Baroux draait vanaf 3 juli in de Nederlandse bioscopen.
Querer: stil geweld in vier akten
Een serie die aanzet tot denken
Querer vertelt het verhaal van Miren (Nagore Aranburu), die na dertig jaar getrouwd te zijn haar man Iñigo (Pedro Casablanc) beschuldigt van verkrachting binnen het huwelijk. Volgens El Diario weet de serie ‘de valkuilen van fictieve programma’s die het thema seksueel geweld behandelen’ te vermijden. ‘Querer toont evenveel respect voor het verhaal dat het vertelt als voor de toeschouwer, die wordt aangemoedigd actief te kijken’ en tot denken wordt aangezet.
Carlos Boyero van El País geeft toe dat hij aanvankelijk sceptisch was, maar overtuigd raakte door het werk van maker Alauda Ruiz de Azúa: ‘Ze is begaafd, getalenteerd, gevoelig en authentiek. Ze slaagt erin ons te laten twijfelen, ons te laten voelen, net zoals ze weet hoe ze de camera moet inzetten en de acteurs moet regisseren.’
‘Het is gefilmd met een opvallend realisme, zo sterk dat de kijker het gevoel heeft de scène ter plekke te beleven’
Vooral de derde aflevering, waarin de rechtszaak centraal staat, maakt diepe indruk. ‘Erg goed’, luidt het oordeel, en, aldus El Diario, ‘gefilmd met een opvallend realisme, zo sterk dat de kijker het gevoel heeft de scène ter plekke te beleven’.
El Confidencial prijst ook ‘de opmerkelijke, verontrustende acteerprestaties van de vier hoofdpersonen’ en merkt op dat het geweld ‘nooit in beeld’ is, maar zichtbaar wordt in de blikken die ze uitwisselen, of de manier waarop Miren bevriest in de aanwezigheid van haar man. Volgens dezelfde krant opent Querer ‘ongetwijfeld een zeldzaam en waardevol debat’ – over het patriarchale gezinsmodel, over religie, en over ‘de normalisering van bepaald gewelddadig gedrag dat nooit als normaal had mogen worden beschouwd’.
Querer ging in oktober 2024 in première op Movistar Plus+.
Nieuwe bekentenisplaat van getormenteerde alleskunner
Van jazzy piano tot droevige serenade
MUZIEK – De Nigeriaans-Britse Simbiatu Ajikawo (31), alias Little Simz, presteert volgens internationale critici én collega’s uit de hiphop- en rapwereld op de toppen van haar kunnen. Op haar zesde album Lotus schrijft en zingt ze opnieuw traumatische ervaringen van zich af – in dit geval een vergaand conflict met haar voormalige producer Inflo, een jeugdvriend.
Dat maakt Lotus ‘een zware luisterervaring; niet vanwege een gebrek aan kwaliteit, maar door het diep persoonlijke,’ schrijft Kyann-Sian Williams voor NME. ‘Met bewonderenswaardige kwetsbaarheid doorloopt Simz stadia van verdriet, druk, burn-out en spirituele afrekening, waardoor het eerder emotioneel dan qua geluid een van haar belangrijkste werken is.’
In vrijwel elk nummer ontdekte hij ‘korte verhaallijnen en gelaagde emoties’, die het geheel tot ‘geweldige kunst maken’
Ook Neil McCormick van The Telegraph hoort in de meeste tracks ‘woede en persoonlijke pijn’. ‘Dat komt het meest ondubbelzinnig tot uiting in jazzy pianoruimtes en zoete, droevige tonen in de serenade-achtige nummers.’ Toch vindt hij het ‘fantastisch’ klinken, ‘met een breed palet aan supergetalenteerde stemmen die allemaal onderscheidende smaken toevoegen. Ook Simz zelf brengt een groter scala aan tonale en emotionele diepten in haar voorheen soms robotachtige flow, en dat is een welkome ontwikkeling.’
Mankaprr Conteh noteert in Rolling Stone dat het ‘publieke karakter van de breuk met haar producer een uitgesproken persoonlijke toegang tot haar oeuvre oplevert. Luisteren voelt alsof je in haar vel bent gekropen, meer dan bij haar eerdere projecten. In de nasleep van een geïmplodeerde jeugdvriendschap is Lotus een rigoureuze ode aan het trauma en de wijsheid van het echte opgroeien.’ Voor Plattentests schrijft Maximilian Baran dat ‘moderne rap zelden zo episch klinkt’. In vrijwel elk nummer ontdekte hij ‘korte verhaallijnen en gelaagde emoties’, die het geheel tot ‘geweldige kunst maken.’
Jamie Wilde noemt Lotus in The Skinny een ‘bekentenisalbum dat meer te danken heeft aan geloof en zelfonderzoek dan aan een gevoel van richting. Je ziet Little Simz opbloeien van een duistere betovering in nieuw licht.’
Lotus van Little Simz verscheen begin juni.
Verslag van wat verloren ging
Een vorm van verzet waarin kijken een daad wordt
FOTOGRAFIE — In de expositie De ondergedoken camera staat het werk centraal van fotografen die tijdens de Duitse bezetting van Nederland het onzichtbare zichtbaar maakten. Volgens het Britse Shutter Hub toont de tentoonstelling ‘de dapperste beelden uit de laatste maanden van de oorlog’, vastgelegd door onder anderen Emmy Andriesse, Charles Breijer en Cas Oorthuys. Zij werkten in het geheim, vaak onder erbarmelijke omstandigheden, om de dagelijkse realiteit van onderdrukking, kou en honger vast te leggen.
Het Franse vakblad L’Œil de la photographie noemt de beelden ‘even aangrijpend als esthetisch doordacht’ en prijst vooral de manier waarop de expositie de spanning voelbaar maakt tussen urgentie en stilistische controle.
Het gaat daarbij niet om een lofzang op verzetshelden, maar om een intiem verslag van wat verloren ging
Het gaat daarbij niet om een lofzang op verzetshelden, maar om een intiem verslag van wat verloren ging, gezien door de ogen van degenen die weigerden weg te kijken.
Volgens kunstmagazine Aesthetica is dat de kracht: De ondergedoken camera is geen geschiedenisles, maar een vorm van verzet waarin kijken een daad wordt. De tentoonstelling is daarmee ook een ode aan de fotografie, die als medium in staat is het moment door te geven aan degenen die het willen zien. ‘Het zijn geen beelden van het verleden, maar oproepen in het heden’, aldus de recensent van L’Œil de la photographie.
De ondergedoken camera is t/m 2 oktober te zien in FOAM, Amsterdam.
