360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer de Spaanse wielrensport en handbal in Noorwegen.
Felipe Orts, de Spanjaard die het veldrijden openbreekt
Spanje en veldrijden: een combinatie die lange tijd ondenkbaar leek. De cross is immers het domein van België, en goed, ook een beetje van Nederland. Toch strijdt Felipe Orts de laatste jaren mee in de wereldtop. De dertigjarige renner uit Villajoyosa is uitgegroeid tot hét gezicht van het Spaanse veldrijden, en tot een vaste waarde in de internationale cross. Afgelopen oktober won hij De Nacht van Woerden, meldt Eurosport.
Het klinkt eenvoudig, maar de realiteit is dat Orts bijna elke week van Spanje naar België vliegt om aan wedstrijden deel te nemen. De internationale wielerunie UCI pleit al langer voor de deelname van andere landen, maar de meeste buitenlandse renners hebben daar simpelweg de middelen niet voor, aangezien de meeste wedstrijden plaatsvinden in de Lage Landen.
Terwijl Belgische en Nederlandse renners na de training vaak naar huis rijden, vliegt Orts terug naar de zon van de Costa Blanca. De twee werelden verschillen sterk. In Spanje is veldrijden een niche sport en zijn de parcoursen heel anders. ‘Zeker in de regio van Alicante gaat het vaak over enorm droge weides. Je kan dat bijna niet vergelijken met de modder,’ vertelde Orts in een interview met WielerFlits.
Toch komt sinds 2023 de internationale crosswereld eens per jaar naar hem toe, nu Benidorm ook een wedstrijd organiseert, nauwelijks 10 kilometer van zijn geboorteplaats. Voorafgaand aan de eerste editie zei Orts tegen El País: ‘Wat er in Benidorm gebeurt, zal bepalen of het een grote sport wordt of dat het bij vier fans blijft.’ Het bleek een succes. Ook dit jaar staat er op 18 januari een cross op de kalender.
Daarnaast is het Orts gelukt om een Spaanse sponsor te vinden voor zijn eenmansteam. Hij zocht naar ‘Spaanse bedrijven die op zoek waren naar naamsbekendheid en productpromotie in België en Nederland’, vertelt de crosser aan Wielerflits. Villajoyosa, Orts’ geboorte- en woonplaats aan de Costa Blanca, besloot hoofdsponsor te worden. ‘De gemeenteraad vond het een uitstekend idee om via sponsoring van mijn team, het dorp te promoten in België, Nederland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk,’ aldus de Spaanse veldrijder. ‘Het is een erg gedurfde stap, maar ik ben er zeker van dat mensen ons dorp straks kennen en weten waar het ligt.’
Afscheid van een Noorse handballegende
Half december won het Noorse vrouwenhandbalteam in Rotterdam voor de vijfde keer de wereldtitel na een 23-20 overwinning op Duitsland. In de finale deden beide teams volgens Marca nauwelijks voor elkaar onder en ‘was het de Noorse doelvrouw Katrine Lunde die met de vijftien beslissende reddingen het verschil maakte’.
‘Een zeldzaam zenuwslopende wedstrijd’, schrijft de Noorse krant NRK. Handbalexpert Kenneth Gabrielsen kon Lundes fantastische reflexen in de tweede helft nauwelijks bijhouden: ‘Iemand van vijfenveertig jaar oud die dit soort dingen doet. Het is een beetje absurd.’
Na afloop ging de meeste aandacht dan ook uit naar de keepster die haar 388e en laatste interland speelde en het lopende seizoen afmaakt bij haar club Kristiansand in Zuid-Noorwegen. ‘Fantastisch. Veel emoties, maar nu ben ik moe,’ verklaarde ze tegenover NRK.
In haar ruim vijfentwintigjarige carrière pakte Lunde medailles op vijf achtereenvolgende Olympische Spelen (drie gouden en twee bronzen), won ze zeven keer de Champions League en grossierde ze in nationale kampioenschappen: niet alleen in Noorwegen, maar ook in Duitsland en Hongarije.
In een uitgebreid interview met het EHF-magazine kijkt Lunde terug op haar sportieve prestaties en haar persoonlijke leven. Ze vertelt dat ze zonder haar tweelingzus Katrine, die als aanvalster 181 interlands voor Noorwegen speelde, nooit zo ver was gekomen. ‘In de jeugd waren we zo competitief dat we altijd in hetzelfde team speelden, anders zouden we elkaar nog iets aandoen. Pas bij de senioren zijn we wat rustiger geworden.’
Lunde stelt dat het voor een handbalkeeper aankomt op mentale sterkte. Omdat ze in internationale wedstrijden vaak tegenover dezelfde speelsters stond, deed ze zich dan anders voor dan ze was: ‘Vanuit mijn positie in het doel probeer ik mijn team op alle mogelijke manieren extra energie te geven. Ik ben een goed mens, denk ik, maar zonder onsportief te zijn, doe ik er alles aan om een wedstrijd te winnen. Tussen de doelpalen speel ik een spel door emoties te laten zien die er helemaal niet zijn. Zo wil ik mijn opponenten angst aanjagen en in hun hoofd kruipen. Zodat ze op een gegeven moment geen idee meer hebben waartoe ik allemaal in staat ben.’
