360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer: bergopwaarts- en Keniaans skiën.
Nieuwe Olympische sport: zo snel mogelijk de berg op skiën
Tijdens de Olympische Winterspelen in februari in de Italiaanse Alpen zijn er voor het eerst medailles te behalen in het ski-mountaineering oftewel skimo. Deze nieuwe Olympische sport is een combinatie van skiën en bergbeklimmen waarbij het accent niet zozeer ligt op de afdaling maar op de klim naar boven. Volgens ABC News werd het eerste WK Skimo in 2002 georganiseerd en is het ‘een van snelst groeiende sporten, met 55 aangesloten nationale bonden op vijf continenten’.
Victor Mather kijkt in The New York Times uit naar de strijd om de skimomedailles: ‘De klim op ski’s is al een enorme workout, maar denk niet dat je daarna vanzelf beneden komt. De afdaling gaat niet over een geprepareerde piste maar door diepe en ruige sneeuw. Dan moet je je eigen spoor trekken en slalommen langs de rotsen.’
Hoewel er ook internationale wedstrijden zijn van anderhalf uur met minstens twee uitputtende beklimmingen, staan er in Italië alleen drie sprintonderdelen op het programma: voor mannen en vrouwen individueel en een gemengde estafette. De opzet valt te vergelijken met die van de BMX-races: in drie heats van drie minuten komen telkens zes atleten tegen elkaar uit. De beste drie plus de drie tijdsnelsten gaan door naar de halve finales.
In een voorbeschouwing voor AP News zegt de Amerikaanse skimo-atleet David Sinclair dat de sprintraces eigenlijk een andere tak van sport vormen: ‘Het epische van de lange afstand ontbreekt volledig. Maar al is het een compromis, de sprint is misschien de beste introductie voor het grote publiek. De 100 meter sprint is tenslotte niet voor niets het populairste onderdeel op de Zomerspelen.’
‘Waarom SkiMo is toegevoegd aan het Olympische programma? Omdat Italianen de beste van de wereld zijn’, vermoedt NYT-journalist Mather, ‘hoewel ze aan Frankrijk en Zwitserland geduchte concurrenten hebben.’
Zo zou de Française Emily Harrop er weleens met het goud vandoor kunnen gaan. Ze is viervoudig wereldkampioen op de skimo-estafette. AP News beschouwt de 27-jarige Harrop als een van de pioniers in het skimo: ‘In de jeugd kwam ze bij het alpineskiën bij lange na niet in de buurt van het podium. Bergop bleek ze daarentegen razendsnel. Waarschijnlijk is ze daarom nauwelijks te verslaan.’
Ondanks kwalificatie zal Keniaanse skiester Simader niet te zien zijn bij de Spelen
Vanaf 6 februari schitteren ’s werelds beste wintersporters in Milaan en Cortina d’Ampezzo. Tussen de vlaggen van Oostenrijk, Zwitserland en Noorwegen had bij het alpineskiën ook die van Kenia kunnen wapperen. Maar Sabrina Wanjiku Simader, de skiester die haar land de afgelopen jaren een unieke plek gaf in de wintersport, komt ondanks kwalificatie niet in actie, schrijven verschillende internationale media.
Simader (27) groeide op in Kilifi, aan de Keniaanse kust, maar verhuisde op jonge leeftijd naar Oostenrijk. Daar leerde ze skiën, en al snel werd duidelijk dat ze talent had. ‘In 2018 schreef ze geschiedenis door als eerste Keniaanse alpineskiester deel te nemen aan de Olympische Winterspelen in PyeongChang’, schrijft The Kenya Times. Later was ze ook de eerste uit haar land die uitkwam op World Cup-niveau. Ze zorgde ervoor dat Kenia zichtbaarheid kreeg in een discipline die vrijwel volledig wordt gedomineerd door Europese landen.
‘Ik hoop meer Kenianen, en ook sporters uit andere landen zonder wintersporttraditie, te inspireren om de alpineskiën te ontdekken en zo moedig te zijn het te proberen’, vertelde Simader in een interview met de officiële website van de Winterspelen 2026.
De hoop was dat Simader dat verhaal in Italië een vervolg zou geven. Dat leek ook realistisch, want ze had zich geplaatst voor Milaan-Cortina 2026, meldt onder meer Ski Racing. Toch zal de Keniaanse niet te zien zijn; ze maakte bekend te zullen stoppen. De reden: een jarenlang gebrek aan structurele ondersteuning en financiering.
‘Ik draag de Keniaanse vlag met trots, maar soms voelt het alsof ik er alleen voor sta. Ik heb moeite gehad om financiële steun uit mijn land te krijgen, en ik denk dat het voor mij nu tijd is om te stoppen’, citeert The Kenya Times. ‘Een skiseizoen kost ongeveer 100.000 euro. Zonder steun van de nationale bond of het Keniaans Olympisch Comité is dat simpelweg niet vol te houden,’ aldus Simader in gesprek met Ski Racing.
Extra wrang is dat de Spelen plaatsvinden op een plek die haar nauw aan het hart ligt. ‘Cortina d’Ampezzo is mijn favoriete piste ter wereld. Dat ik daar niet kan skiën, breekt mijn hart,’ vertelt Simader. Volgens The Kenya Times blijft ze wel betrokken bij de sport, onder meer via initiatieven om skiën in Kenia zichtbaarder te maken. Maar op het olympisch toneel zal haar verhaal voorlopig geen vervolg krijgen.
