0.0

Voor liefhebbers van bier, wijn en cocktails zonder alcohol is er steeds meer keuze. En ook zijn er steeds meer ‘mindful drinkers’ die voordat ze iets bestellen eerst bij zichzelf ‘inchecken’.

Vroeger was het moeilijk om naast frisdrank en sap een fatsoenlijke alcoholvrije drank voor volwassenen te vinden. Dat werd me heel duidelijk in de zomer van 2016, tijdens mijn vierde date in Montreal met Jeremy, mijn huidige echtgenoot. Hij was al vijf jaar nuchter, na jaren van drank en drugs die waren uitgelopen in een interventie, twee maanden in een afkickkliniek en ruim duizend AA-bijeenkomsten. Toen hij die avond vroeg om een alcoholvrij drankje, keek de ober ons geschokt aan. ‘Meneer,’ zei hij, ‘dit is een bar.’ Ook de winkels boden weinig soelaas. Voordat Jeremy en ik, hoogzwanger, op bezoek gingen bij mijn zussen in Toronto, gingen we naarstig op zoek naar alcoholvrij bier. Ik was blij toen we eindelijk ergens Heineken 0.0 vonden. 

Maar de tijden zijn veranderd. Dit voorjaar lieten Jeremy en ik onze twee kinderen achter bij een oppas en gingen we op een alcoholvrije kroegentocht. We begonnen onze avond met pittige Amaro Mules op het eenjarig jubileumfeest van Apéro à zéro, een drankvrije boetiek in de wijk Hochelaga in Montreal, waarvan de naam zoiets als ‘mocktailtijd’ betekent. Na wat inkopen te hebben gedaan, waaronder 0.0-margarita’s in een blikje van het merk Bluff uit Quebec, gingen we naar Le Majestique, een plek die bekendstaat om zijn kaart met natuurlijke wijnen en zijn hotdog voor 23 dollar, maar die bekend zou moeten staan om zijn hibiscuslimonade. We eindigden bij Cicchetti, waar naast Italiaanse tapas maar liefst tien alcoholvrije items op het menu stonden. Ik koos voor de Fumigène, een pittig-rokerig tequila-alternatief, terwijl Jeremy de Fritz bestelde, een Negroni gemaakt met gedealcoholiseerde vermout. Dát was nog eens een bar.

‘Zeroproof’

Jeremy en ik zijn niet de enigen die genieten van de overvloed aan nieuwe ‘zeroproof’ drankjes. Steeds meer Canadezen heroverwegen hun relatie met alcohol, of ze nu een nacht, een week of een maand stoppen, of zelfs helemaal. Volgens een peiling uit 2023 had een kwart van de Canadese respondenten tussen 18 en 34 jaar zich de maand ervoor onthouden van alcohol, tegen 17 procent in 2018. Uit een enquête van Tinder bleek dat een derde van de respondenten in dezelfde leeftijdscategorie van plan was dit jaar deel te nemen aan Dry January. Gen Z heeft het niet meer zo erg op dat bingedrinken.

Aan de zakelijke kant hebben honderden alcoholarme en alcoholvrije producten de afgelopen jaren de markt overspoeld. Internationale giganten als ­Tanqueray, Corona en Guinness hebben hun eigen zeroproof aanbod uitgebracht, en er zijn volop lokale alternatieven – die ook écht lekker zijn. Ze worden online verkocht, en in winkels, bars en clubs (die vaak hun eigen merchandise hebben). Nuchterheid heeft een flinke boost gekregen. 

Canada is altijd een behoorlijk beschonken land geweest. Ongeveer 80 procent van ons drinkt – een cijfer dat sinds de jaren tachtig gelijk is gebleven – en we doen dit in hoeveelheden die bijna twee keer zo hoog liggen als het mondiale gemiddelde. Het is dan ook geen verrassing dat de nuchterheidsrage hier niet is begonnen. Ironisch genoeg begon die in het pubminnende Verenigd Koninkrijk, waar het alcoholgebruik in 2012 met ongeveer een kwart was gedaald ten opzichte van het hoogste niveau ooit, ergens begin deze eeuw. De redenen? Strengere wetgeving rond de verkoop van drank aan minderjarigen en toenemende immigratie uit voornamelijk niet-drinkende landen. 

Alcohol is ‘de enige drug op aarde waarbij je je moet verantwoorden als je hem niet gebruikt’

De moderne alcoholvrije markt ontstond in 2015, met dank aan Ben Branson, geheelonthouder en marketingspecialist, wiens familie eeuwenlang in het Engelse graafschap Lincolnshire een boerenbedrijf had gehad. Na zich door The Art of Distillation [De kunst van het distilleren] heen te hebben gewerkt, een zeventiende-eeuws boek dat beschrijft hoe apothekers kruidengeneesmiddelen produceerden, kocht Branson een klein koperen keteltje en ging aan de slag. 

Het resultaat was Seedlip, ’s werelds eerste alcoholvrije sterke drank, die Branson in het Londense warenhuis Selfridges lanceerde. Het sloeg snel aan bij luxe bars en restaurants, evenals bij sterrenchefs als Gordon Ramsay en sterkedrankgigant Diageo, eigenaar van Smirnoff en Johnnie Walker. Binnen zeven maanden na het debuut werd Seedlip het eerste alcoholvrije merk in Diageo’s portfolio (met ruim tweehonderd dranken) en 257-jarige geschiedenis. (Tegenwoordig is het de bestverkochte alcoholvrije drank in de VS.)

De trend zette door in de loop van de jaren tien, het decennium waarin de wellnesscultuur – glutenvrije diëten, alles met CBD en meditatie-apps zoals Headspace – echt wortel schoot. Quit Lit, een nieuw boekgenre dat het best kan worden omschreven als ‘autobiografie-slash-zelfhulp’ en grotendeels wordt geschreven door jonge vrouwen, nam onze collectieve obsessie met alcohol en ons wantrouwen tegenover geheelonthouders onder de loep. In de Quit Lit-klassieker This Naked Mind beschrijft auteur Annie Grace alcohol als ‘de enige drug op aarde waarbij je je moet verantwoorden als je hem niet gebruikt’.

Mindful drinkers

Tegelijkertijd begon het begrip nuchterheid vele vormen aan te nemen. Opeens waren er ‘mindful’ drinkers (die eerst bij zichzelf ‘inchecken’ voordat ze bestellen), ‘nuchter-nieuwsgierige’ mensen (die meestal nee zeggen), de ‘Californische nuchteren’ (die nee zeggen tegen drank, maar ja tegen wiet) en ‘zebra-stripers’ (die afwisselen tussen mojito’s en faux-jito’s). Zelfs de kalender veranderde: een Australische jeugdgezondheidsorganisatie lanceerde in 2010 Sober October, gevolgd door Dry January in Groot-Brittannië in 2013. En in 2016 ontstond ook Dry Feb, een verzinsel van de Canadian Cancer Society. 

In hun ijver tegemoet te komen aan al deze nuchtere verkenningen brachten allerlei merken, groot en klein, nieuwe producten op de markt. In 2019 had de mondiale markt voor alcoholvrije en alcoholarme wijnen, bieren en gedistilleerde dranken de waarde van 8 miljard dollar overschreden, weliswaar slechts een fractie van die van de alcoholmarkt (1 biljoen dollar), maar niet slecht voor een branche die een paar jaar eerder nog van geen enkele betekenis was. 

Het was er altijd gewoon. Zo omschrijven de mensen die ik voor dit verhaal heb geïnterviewd alcohol: als een constante aanwezigheid. Heb je een nieuwe baan? Drankjes. Je baan kwijt? Drankjes! Donderdag gehaald? Absoluut tijd voor een drankje. (In Quebec heet dat jeudredi.) Bij speciale gelegenheden, zoals een weekend in een huisje of zelfs een kinderverjaardag, zijn Mimosa’s, Irish coffee en Caesars – een Canadese uitvinding – heel gewoon, zo niet een must. Maar als er ooit een tijd was om het ‘normaal’ eens opnieuw te evalueren, dan was het wel tijdens de pandemie.

In het eerste coronajaar dronk 22 procent van de Canadezen minder, vooral vanwege een gebrek aan gelegenheden. Een iets groter aantal (24 procent) ging meer drinken. Hoe stressvoller, saaier of eenzamer we deze periode ervoeren, des te groter de kans dat we het ervan namen. En degenen die dat deden, deden flink hun best: in de periode 2020-2021 werd er genoeg drank verkocht om elke meerderjarige burger wekelijks bijna tien glazen te serveren, of om 1272 Olympische zwembaden te vullen. 

Zeven tot veertien drankjes per week wordt in verband gebracht met neurodegeneratie

Cameron Penner, een in Ottawa gevestigd adviseur op het gebied van public relations, deed hier enthousiast aan mee. In de begindagen van de pandemie stelden hij en zijn vrouw Elizabeth een regel in: geen drank van zondag tot en met donderdag. ‘Maar dat leek te rechtvaardigen dat we vrijdag en zaterdag juist extra veel dronken,’ zegt hij. Een paar martini’s om het einde van weer een eenzame werkweek af te ronden, vervolgens wijn bij het avondeten, en dan bier of whisky. 

In de zomer van 2022 ging de knop om, toen Elizabeth een aflevering luisterde van Huberman Lab, de razend populaire gezondheidspodcast van Stanford-neurowetenschapper Andrew Huberman, over de effecten van alcohol op het menselijk lichaam. In de op een na meest gedeelde aflevering van Apple Podcasts van het jaar legt Huberman uit hoe alcohol, als water- en vetoplossende substantie, tot al onze cellen en weefsels doordringt. Het wordt door de lever omgezet van ethanol tot acetaldehyde tot acetaat. Dat laatste is onschadelijk en wordt uitgescheiden, maar ethanol en acetaldehyde glippen voorbij de bloed-hersenbarrière en ­verstoren onze neurale circuits. Het denk- en planvermogen en de geheugenopslag nemen af, terwijl gevoelens van ontspanning en ongeremdheid toenemen – totdat ze langzaam weer in evenwicht komen (zeg maar: de kater). 

Voor liefhebbers van bier, wijn en cocktails zonder alcohol is er steeds meer keuze. En ook zijn er steeds meer ‘mindful drinkers’ die voordat ze iets bestellen eerst bij zichzelf ‘inchecken’.

Wat Penner het meest schokte, was hoe weinig er nodig was om grote schade aan te richten. Zeven tot veertien drankjes per week wordt in verband gebracht met neurodegeneratie, of ze nu gespreid of in één keer worden gedronken. ‘We zaten ver over de grens van wat als gezond werd beschouwd,’ zegt hij. ‘Daar was ik me nooit van bewust geweest.’ 

Nog enkele andere verontrustende feiten: alcohol veroorzaakt in Canada jaarlijks bijna zevenduizend sterfgevallen door kanker, naast ongeveer vijftienduizend vermijdbare sterfgevallen en negentigduizend vermijdbare ziekenhuisopnames. Het verhoogt het risico op hartziekten – en ja, dat geldt zelfs voor rode wijn. (Die ‘een glas per dag is goed voor je hart’-onderzoeken zijn meestal geschreven door auteurs die worden gefinancierd door Big Booze.) En elke keer dat we drinken, sterven er een paar levercellen, wat uiteindelijk kan leiden tot levensbedreigende cirrose [littekenweefsel in de lever]. Dan zijn er nog de kroeggevechten, het partnergeweld, het seksueel geweld en de verkeersongevallen. In 2020 kostte alcoholgebruik het land bijna 20 miljard dollar aan gezondheidszorg, strafrechtshandhaving en verloren productiviteit, meer dan de kosten van tabak en andere psycho­actieve middelen bij elkaar, inclusief opioïden en cannabis. 

Een podcast heeft dan misschien de grootste invloed gehad op het besluit van de Penners om te minderen – tot een of twee drankjes, en nog steeds alleen in het weekend – maar beleidsmatig heeft het Canadian Centre on Substance Use and Addiction (CCSA) het laatste woord over verantwoorde inname. Het CCSA, een ngo met wetenschappers, beleidsanalisten en verslavingsspecialisten, heeft de taak om het publiek te informeren over de schade van alcohol en andere drugs en ons te vertellen hoeveel we veilig kunnen innemen. Van 2011 tot vorig jaar waren de richtlijnen voor alcoholgebruik met een laag risico voor vrouwen en mannen respectievelijk maximaal tien en vijftien drankjes per week
– cijfers die achteraf gezien nogal bacchantisch ­aandoen. Het CCSA-rapport uit januari 2023, gefinancierd door Health Canada, veroorzaakte een enorme hausse: geen enkele hoeveelheid alcohol was veilig. Als we dan per se moesten drinken, dan was twee drankjes per week het maximum.

De nieuwe limiet van het CCSA was voor Canadezen moeilijk te slikken; in het begin geloofden velen van ons het simpelweg niet. Meer dan de helft van de respondenten van een Ipsos-enquête uit maart 2023 beweerde dat de aanbevolen limiet ‘angst moest inboezemen’ en zo laag was dat het ‘niet erg geloofwaardig’ was. (Welk stadium van rouw is ook alweer ontkenning?) Toch markeerde het rapport een point of no return. We konden de gevaren van drinken niet langer negeren, of zeggen dat we niet gewaarschuwd waren. 

Dagenlange kater

Anderhalf jaar geleden hoorde ik voor het eerst van mensen in mijn omgeving – en op sociale media – die gingen stoppen. Ik besloot er een kort stukje over te schrijven, maar op zoek naar bronnen ontving ik drie reacties. Deze keer kreeg ik er bijna veertig. Ik sprak met een middelbareschoolvriend die net gestopt was met alcohol én wiet, en met iemand die ermee was opgehouden na een rampzalig alcoholisch reisje met een ex. Ik sprak met een aantal mensen die voorheen vrijwel elke dag dronken – een oud-collega, een vriend van een vriend, een onbekende die me op LinkedIn had gevonden – maar die aanzienlijk waren geminderd. Ik sprak ook met mijn vader, die het grootste deel van zijn leven te veel had gedronken en daar abrupt mee was opgehouden nadat bij hem de diagnose cardiomyopathie [een ziekte van de hartspier] was vastgesteld.

Ieder verhaal was anders, en ieder verhaal was hetzelfde. Bijna niemand beschouwde zichzelf als iemand met een alcoholprobleem, hoewel sommigen zeiden dat ze daar misschien wel naar op weg waren. Velen begonnen met één maand zonder drank, en zetten daarna gewoon door. Ze hadden meer tijd en energie (‘Wist je dat de sportschool op zondagochtend open is?’). Sommigen hadden meer geld (‘Het is niet alleen de drank, maar ook de maaltijdbezorgingen de volgende dag’). Iedereen had genoeg van de dagenlange kater. En sommigen vergeleken nuchterheid met een superkracht of, grappig genoeg, met drugs (‘een beetje als een pilletje slikken’). 

Het drinken van alcohol in je persoonlijke leven achterwege laten is één ding. Maar voor nuchtere mensen die gelijkgestemden willen ontmoeten, leek tot voor kort de Anonieme Alcoholisten de enige optie. Hun twaalfstappenprogramma heeft veel voordelen: het is gratis en overal beschikbaar. Het heeft talloze levens gered, inclusief dat van mijn man. Maar AA is sinds de oprichting in 1935 niet veel geëvolueerd: hun Big Book bevat nog steeds een hoofdstuk met de titel ‘Voor echtgenotes’, omdat het programma is ontworpen door mannen voor mannen. Wel zijn er nu ook queerbijeenkomsten en vrouwengroepen, maar niet iedereen voelt zich daar op zijn gemak.

Gelukkig duiken er langzaamaan ook andere sociale initiatieven op voor de nuchtere (en nuchter-nieuwsgierige) mens

Gelukkig duiken er langzaamaan ook andere sociale initiatieven op voor de nuchtere (en nuchter-nieuwsgierige) mens. Le Sober Club in Montreal werd in 2022 opgericht door Katherine Caisse-Roy en Simon Charbonneau. De twee ontmoetten elkaar tien jaar geleden, in een café uiteraard. ‘Ik stond achter de bar, hij zat aan de bar, en ik vond hem leuk,’ vertelt Caisse-Roy. Charbonneau, een sociale drinker, stopte in 2019 op doktersvoorschrift met alcohol nadat hij last van zijn buik had gekregen. Bij Caisse-Roy was er geen sprake van een duidelijke aanleiding. Op achtjarige leeftijd kreeg ze haar eerste slokje whisky met ahornsiroop, tijdens haar tienerjaren en twintiger jaren feestte ze erop los, totdat ze er in de herfst van 2020, op 32-jarige leeftijd, mee stopte. Caisse-Roy vond de AA en Narcotics Anonymous nuttig, maar ze voelde zich er niet op haar plaats. ‘Sommige mensen kwamen net uit de gevangenis,’ zegt ze. ‘Dat was niet echt mijn leven.’ 

Caisse-Roy ging op zoek naar luchtigere gelegenheden en vond groepen als Sober Girl Society in Londen, No Booze Babes in de VS en, dichter bij huis, Sober Babes Vancouver. Daar werd een boekenruil georganiseerd, bokslessen, pottenbakavonden en dragshows, en door hun vrolijke en herkenbare aanwezigheid op sociale media zag niet-drinken er best cool uit. Geïnspireerd door hun ervaringen lanceerden Caisse-Roy en Charbonneau twee lentes geleden Le Sober Club. Hun eerste evenement was een heks­achtige meditatiemiddag in een park in Montreal. 

In korte tijd heeft de club een paar duizend volgers op Instagram verzameld, een actieve onlinecommunity gecreëerd waar leden recepten uitwisselen en een maandelijkse discussiegroep opgericht. ‘Het is een plek waar we openlijk kunnen praten over onze nuchterheid,’ zegt Caisse-Roy. ‘Geen strikte regels, geen oordeel.’ Jeremy en ik woonden afgelopen voorjaar op een maandag een discussiegroep bij in een oude kledingfabriek in Montreal. We praatten met z’n achten over hunkering, katers en cocaïne, maar ook over kinderen, daten en fastfood – onder het genot van een heerlijke alcoholvrije mousserende wijn. Een nieuwkomer in de groep zei: ‘Mensen! Waar waren jullie al die tijd?’ 

Het antwoord, afgezien van ‘thuis’, was altijd: we zitten ons in het café te verbijten met een zoveelste tonic. Maar dankzij enkele vrijbuiters uit de industrie wordt ook die omgeving nu vriendelijker voor niet-drinkers. Toen Robin Goodfellow, barman en restaurateur in Toronto, in oktober 2016 cocktailbar PrettyUgly opende, wilde hij een ruim alcoholvrij aanbod hebben. ‘Ik heb veel vrienden die niet drinken, omdat ze herstellende zijn of om religieuze redenen,’ zegt hij. ‘Maar ze hebben een goede smaak. Ik wilde ze niet alleen maar Perrier kunnen schenken.’ Dit was nog vóór Seedlip, dus Goodfellow werkte maandenlang aan het ontwikkelen van bitters, alcoholvrije vermouths en likeuren. 

Begin 2017 lanceerde hij PrettyUgly’s Placebo Menu; het woord ‘mocktail’ stond er niet op. ‘Alcoholvrije cocktails waren al het zwarte schaap op de kaart,’ zegt Goodfellow. ‘Het woord “mocktail” nodigt uit tot vergelijking, terwijl deze drankjes helemaal op zichzelf staan.’ In eerste instantie staken potentiële klanten hun hoofd naar binnen en vroegen zachtjes: ‘Is dit die alcoholvrije bar?’ Sommigen gingen met Goodfellow in discussie over de prijs: een cola light kostte 3 dollar, dus waarom vroeg hij 11 dollar voor zijn alcoholvrije martini? ‘Mensen klaagden: “Waarom is dit zo duur? Je wordt er niet eens dronken van!’’’ zegt hij. ‘Kaviaar geeft je geen vol gevoel. Oesters of wagyurundvlees ook niet. De prijs weerspiegelt de bereiding – en het genot.’ 

PrettyUgly werd, tot de sluiting tijdens de pandemie, een hotspot voor het nuchter-nieuwsgierige uitgaanspubliek van Toronto, maar Goodfellow nam zijn brouwsels al snel mee naar Vela, het door Michelin aanbevolen restaurant dat hij in 2021 mede oprichtte. Zijn cocktails, waaronder de Amalfi Spritz, een zomerse favoriet met alcoholvrije rosé, kosten tussen de 14 en 16 dollar. Goodfellow heeft gemerkt dat klanten niet langer klagen over de prijzen. ‘Ik denk dat het deels een kwestie van gezondheidsbewustzijn is, al is het uiteraard niet zo gezond als een açaibes,’ zegt hij. ‘Uiteindelijk betaal je gewoon geld voor een lekker drankje.’

© Ashley Van Der Laan

De meest intrigerende klantengroep zijn misschien wel de gen Z’ers, ook al is grofweg een derde van hen nog minderjarig. Waar de leden van generatie X de gesprekken rond nuchterheid hebben aangezwengeld en een aantal millennials deze hebben doorgezet, is het generatie Z die ervoor zorgt dat de wereldwijde alcoholvrije beweging nu echt vooruitgang boekt. In 2008 dronk nog bijna 75 procent van de Canadezen tussen vijftien en achttien jaar; in 2019 was dit percentage gedaald tot 46 procent. In Europa geven jongeren minder uit aan drank, en in Australië onthouden steeds meer jongeren zich er helemaal van. Van de gen Z’ers die ik interviewde vatten de meesten de reacties van hun vrienden op hun nuchterheid samen als ‘ieder zijn eigen keuzes’.

Aangezien alcohol een duur gif is dat onze ingewanden aantast, is de terughoudendheid van de zoomers logisch. Maar er zijn ook andere redenen. Over het algemeen zijn leden van generatie Z opgegroeid met een basiskennis op het gebied van geestelijke gezondheid, zijn ze meer risicomijdend en financieel minder zeker dan hun voorgangers en ze hangen minder snel fysiek ergens rond, maar maken des te meer gebruik van dat andere krachtige sociale glijmiddel: smartphones. Als ze al uitgaan, maken ze liever gebruik van nieuwe, alcoholvrije manieren om stoom af te blazen. 

Merchandise

Gen Z’ers zijn niet alleen de voorhoede van deze nieuwe non-alcoholische wereld, ze zijn ook grote fans van de merchandise. Uit een rapport uit 2023 van online-alcoholplatform Drizly bleek dat bijna een kwart van de gen Z’ers en millennials vaak alcoholvrij bier, wijn en sterke drank dronk, tegen 6 procent van gen X’ers en 1 procent van de boomers. Nu de markt voor alcoholvrije en alcoholarme dranken in 2023 op 13 miljard dollar wordt gewaardeerd – en tegen 2026 naar verwachting met een derde zal zijn gegroeid – zal de sector in al deze jonge Canadezen ongetwijfeld hun toekomstige afnemers zien. Er is inmiddels keuze te over. Aanvankelijk domineerden kleine producenten de markt, maar nu doen ook megamerken mee aan de alcoholvrije rage.

Zou een nieuwe wereldveranderende gebeurtenis – nog een pandemie, nog eens vier jaar Trump, of misschien wel iets vrolijks – de handen van de Canadezen voorgoed van hun bier- en wijnglazen af houden? En zal generatie Z korte metten maken met drinken in het openbaar? Hoe dan ook ben ik blij dat mijn kinderen, nu drie en vijf, zullen zien dat het voor volwassenen mogelijk is om samen te komen zonder alcohol, in uitnodigende en coole maar nuchtere gelegenheden. 

Canadezen als Gail Lynch dragen hieraan bij. In de zomer van 2020 begon Lynch, een mixoloog die al tien jaar niet meer drinkt, alcoholvrije cocktails te schenken voor vrienden en buren in een geïmproviseerde bar in haar achtertuin in Toronto. Ze betwijfelde of haar nuchtere start-up ooit een fulltimebedrijf zou kunnen worden. Net als Goodfellow moest ze alles zelf doen, wat de nodige tijd en middelen kostte. Maar de alcoholvrije markt is ronduit dynamisch. Binnen een jaar lanceerde Lynch de Zero Cocktail Bar, een alcoholvrije pop-upwinkel aan de oostkant van de stad. 

‘Inmiddels heb ik de keuze uit vijftig alcoholvrije gins’

Tijdens haar eerste evenement serveerde Lynch meer dan duizend drankjes, gemaakt met ingrediënten als kaffirlimoen, guayusa en kaneel – smaken uit haar kindertijd in het Caribisch gebied. Binnenkort krijgt de bar een permanent adres in de wijk Regent Park, mede dankzij een subsidie van een programma voor bedrijven die de gemeenschap ten goede komen. ‘Gelijkheid is belangrijk bij alles wat we doen, zelfs bij wat we eten en drinken’, zegt Lynch. ‘En inmiddels heb ik de keuze uit vijftig alcoholvrije gins.’

Dat keuze-element stemt me van dit alles nog het meest optimistisch. Drinken zal misschien niet heel lang meer onze standaard uitgaansactiviteit zijn. Ik weet zeker dat dit tot interessantere afspraakjes zal leiden. In mijn singletijd stelden zo veel mannen voor om naar dezelfde bar in Montreal te gaan – letterlijk Bar Plan B genoemd – dat ik het oneindig spannend vond toen Jeremy zei dat hij me wilde meenemen naar het planetarium. 

Een van mijn nuchtere kennissen was het daarmee eens. Nadat ze het s-woord [sober] aan haar datingprofiel had toegevoegd, kreeg ze minder maar betere matches, die creatievere uitjes voorstelden, zoals midgetgolf of bowlen, in plaats van het typische ‘laten we iets gaan drinken’. Andere swipers beginnen dit over te nemen: volgens Tinder was wandelen vorig jaar de populairste date-activiteit in Canada. Dat is iets anders dan in één middag de hele Melkweg verkennen – of 0.0-margarita’s in een blikje – maar het is wel hun idee van een leuk uitje. Daar drink ik op.